woensdag, september 26, 2007

En toen zat ik opgesloten...

Om iets voor zeven besloot ik het totaal uitgestorven gebouw waar ik mijn dagen al werkend doorbreng, te verlaten. Nu weet ik wel dat de voordeuren gesloten worden om zeven uur, maar ik dacht nog net op tijd te zijn om door de voordeur te kunnen glippen. Dat vermoeden werd bevestigd toen ik zonder problemen de eerste deur passeerde door op zo'n knop te drukken om het slot te openen. Vervolgens stond ik in het voorportaal met de grote glazen deuren die uitgeven op de straat. Ik spoed mij naar de glazen deur en ja, gesloten. Na alle deuren geprobeerd te hebben, zat er niets anders op dan terug te keren naar de ontvangsthal en via één of andere achteruitgang het gebouw te verlaten.

Om in de ontvangsthal te geraken, moest ik echter terug door de tussendeur die ik zonet met de knop geopend had. Klein probleempje. Die tussendeur was van buitenaf niet te openen. Ook niet met mijn badge, want die werkt niet meer na zeven uur. Dus daar stond ik. Even voelde ik een golf van paniek opkomen toen ik besefte dat ik geen belwaarde meer op mijn gsm had en ik dus niemand van mijn penibele situatie (opgesloten tussen twee deuren) op de hoogte kon brengen. Ik zag me in gedachten al de nacht doorbrengen in het voorportaal van ons gebouw, wachtend op de eerste noeste werknemers van de volgende dag om mij te bevrijden.

Gelukkig wist ik de initiële paniek te onderdrukken en besloot ik een beetje logisch na te denken. Normaal is er een nachtwacht in het gebouw. Die moest ik toch op één of andere manier kunnen bereiken. En ja, aan de tussendeur stond een knop om het onthaal te bellen. Dus besloot ik daar maar eens op te drukken. Groot was mijn opluchting toen aan de andere kant van de lijn bijna meteen werd opgenomen. De redding was nabij! De vriendelijke nachtwaker heeft mij zonder morren buiten gelaten. Ik hoef jullie niet te vertellen hoe geweldig opgelucht ik was. Al bij al heb ik maar een aar minuten opgesloten gezeten. Ik heb zelfs nog de trein gehaald die ik oorspronkelijk wilde nemen.

Moraal van het verhaal: overwerken is nergens goed voor.

Labels: , , ,

3 Comments:

Anonymous Lou said...

Ooit ongeveer hetzelfde meegemaakt in de kantoorgebouwen boven een winkelcentrum na sluitingsuur ... de paniekopstoot op zo'n moment kan inderdaad tellen ja :)

Gelukkig had ik wel nog belwaarde en waren de mensen bij wie ik moest zijn nog in de buurt.

1:13 a.m.  
Anonymous Saskaya said...

Klinkt zeer bekend. Toen ik enige tijd terug na enkele uurtjes overwerk nog snel naar het toilet wou alvorens naar huis te sporen, bleek de deur te klemmen. En mijn gsm, die lag rustig niks te doen op mijn bureau. Gelukkig was de deur niet bestand tegen mijn paniekerige doefen tegen het slot ;-)

Maar sindsdien ga ik toch nooit meer zonder gsm naar het toilet na 17 uur...

2:53 p.m.  
Blogger yab said...

Achteraf heeft mijn vriendje mij wel verzekerd dat als ik te lang wegbleef hij me zeker zelf getelefoneerd zou hebben. De voordelen van het niet-single zijn. ;-)

3:07 p.m.  

Een reactie plaatsen

<< Home