Taalfouten

Ligt het aan de zomerse nonchalance? Aan de door de vakantie ingegeven zorgeloosheid? Het valt mij alleszins op dat taalfouten de laatste weken welig tieren op de Vlaamse blogs. Nu zal u mij ongetwijfeld op gezette tijden ook op een taalfoutje betrappen. Niemand is perfect. Maar het aantal zware grammaticale fouten (zeg maar dt-fouten) dat ik de laatste tijd tegenkom, hebben mijn taalgevoel ernstige schade toegebracht. Als ik zo'n fout zie, probeer ik meestal op mijn tanden te bijten en snel verder te lezen. Niemand houdt van kommaneukers (al kunnen sommige fouten bezwaarlijk onder de noemer komma's gebracht worden). Soms wordt het mij echter te veel en kan ik het niet laten de foutenmaker in kwestie op zijn of haar fout te wijzen.

Dus aan alle bloggers bij wie ik onlangs een foutje verbeterd heb: sorry, het was sterker dan mezelf. Troost jullie met de gedachte dat een juiste schrijfwijze het lezen van jullie blogs alleen maar aangenamer kan maken.

Net niet helemaal

Dus ja, gisteren brachten de mensen van de meubelwinkel de eetkamer en de slaapkamer. We konden natuurlijk niet verwachten dat alles van de eerste keer piekfijn in orde zou zijn, dat zou een beetje té optimistisch zijn. Gelukkig viel er op de eetkamer en de slaapkamerkast niets aan te merken. Het bed bleek echter een maatje te klein te zijn voor onze lattenbodem en matras. Fout geleverd. Kan gebeuren. Het enige wat je kan doen, is daar zen bij blijven, de juiste stukken houden en over een drietal weken de ontbrekende stukken gaan ophalen in de meubelwinkel. Benieuwd of we één of andere kortingsbon krijgen ter compensatie voor het geleden ongemak. Per slot van rekening is het toch een afstandje rijden naar die meubelwinkel.

Maar goed, niet veel aan te doen. Voor de rest zijn de geleverde stukken piekfijn in orde. En ik ben ongelooflijk blij met de eetkamer. Ze is echt prachtig en past heel goed in ons interieur. Het is een heel ander zicht. De leefruimte is meteen een pak voller en de stoelen zitten superconfortabel. Een goeie keuze, al zeg ik het zelf.

Bouwperikelen

Gisterenavond stond de vergadering met de eigenaars van de andere appartementen in ons gebouw op het programma. De vergadering was een succes: al de eigenaars, uitgezonderd één, waren aanwezig. Het was niet zo eenvoudig om de vergadering in goede banen te leiden, iedereen wilde zijn of haar verhaal kwijt en er werd druk door mekaar heen getaterd. Ik heb toch wel een paar keer mijn stem moeten verheffen om de boel wat stil te krijgen. Nuja, ik kan het ze moeilijk kwalijk nemen, iedereen wilde zijn of haar hart luchten.

Het eindresultaat van de vergadering is positief. Al de eigenaars zitten op dezelfde lijn en we gaan nu (eindelijk!) de bouwfirma gezamelijk onder druk zetten om de gemeenschappelijk delen af te werken en de gebreken zo snel mogelijk te herstellen. Hopelijk is de bouwfirma onder de indruk van een aangetekend schrijven ondertekend door al de eigenaars. (Alhoewel, ze zijn daar niet snel onder de indruk.)

Uit de gesprekken bleek dat er nog gebreken zijn waarvan we niet op de hoogte waren. Het dak lekt doordat er een paar sluitstenen ontbreken en de kokers op het dak zijn niet goed afgedicht, waardoor de mensen van de hoogste verdiepingen vochtige muren hebben. Vocht in een gebouw is echt wel iets wat je ten alle tijden moet vermijden. Voor mij is het zorgen dat het vochtprobleem opgelost raakt, alvast prioriteit nummer één.

Ik ben blij dat mijn vriend en ik het initiatief genomen hebben voor deze vergadering. Eerlijk, dit hadden we al eerder moeten doen. Samen sterk en zo. Het heeft duidelijk geen zin om te wachten tot een ander iets doet, want dan blijft iedereen op elkaar zitten wachten. Ik snap alleen niet dat er eigenaars in het gebouw zijn waarvan het appartement nog steeds niet klaar is, die de bouwfirma níet in gebreke gesteld hebben. Eén jaar en drie maanden vertraging, dat laat je toch niet zomaar over je heen gaan? Wij gaan deze mensen nu een ontwerp voor ingebrekestelling opsturen. Naar de schadevergoeding voor de voorbije maanden kunnen ze natuurlijk fluiten, maar beter laat, dan nooit, nietwaar?

En actie!

Soms is trop, te veel. De laatste factuur die de bouwfirma ons opstuurde was de spreekwoordelijke druppel. Een factuur vol met fouten, kosten die wij als kopers normaal niet moeten dragen, allez, genoeg om mij een beetje boos te maken. Tijd voor actie dus. Eerst wat gaan overleggen met de mensen die al in het gebouw wonen. De consensus was dat iedereen een beetje gefrustreerd was door de verregaande incompetentie van de bouwfirma. Dus mijn vriend en ik een actieplan opgesteld. Punt één: zoveel mogelijk kopers bij mekaar krijgen om IRL van gedachten te wisselen over dit bouwproject zonder einde. Punt twee: zwaar van onze tak maken tegen de bouwfirma.

Mijn vriendje heeft verder de rest van de avond besteed aan het opbellen van medekopers en het aanhoren van horrorverhalen alhier en aldaar: over sleutels van garagepoorten die kwijt zijn (wij hebben geen garage in dit gebouw), over vochtplekken op de muren, over zogezegde reglementen van de stad die verbieden dat er in dit gebouw een lift voor meer dan vier personen geplaatst mag worden (huh?), over de deur in de inkomhal die nog steeds mysterieus afwezig is, over verkeerd geplaatste muren, over foute deuren, enzovoort. We zijn er ook achter gekomen dat een paar van de kopers familie zijn van de mensen van de bouwfirma. Toch erg, in het zak gezet worden door je eigen familie.

Het belooft volgende week alleszins een erg leuke vergadering te worden...

Foutje

Mja, terug naar de Ikea ermee, zeker?