Allez vooruit, 'k heb mijn duit in het zakje gedaan. Voor tien euro heb ik
tien pralines van
Oxfam gekregen en in één moeite een goeie daad verricht. Mijn geweten is weer (eventjes) gesust. Het viel mij wel op dat ik één van de weinige mensen was die in het station zo'n doosje pralines kocht. Iedereen zal het te druk hebben met kerstaankopen doen, zeker?
Om de één of andere reden schijn ik ook altijd vrijwilligers voor liefdadigheidsorganisaties allerhande aan te trekken. Ik denk dat er op mijn voorhoofd geschreven staat: "Ik ben een watje. Als u mij een mooi verhaaltje vertelt over het goede doel waar u voor ijvert, kan u mij zonder al te veel problemen geld aftroggelen." 't Is niet dat ik het niet weet, he.
Labels: fair trains, geld, nmbs, oxfam, pralines, solidariteit