vrijdag, juli 27, 2007
Die vakantieberichtjes op de Vlaamsche blogs. Die vakantiefoto's op flickr. De verhalen over hoe tof het wel niet was of hoe tof het wel niet zal zijn. En wat nog het meeste zeer doet, is de steeds wederkerende vraag: "En wanneer ga jij op vakantie?" Wel, euh, niet, dus.
woensdag, juli 25, 2007
Vallen en opstaan
Heb ik de laatste week al letterlijk meer gedaan dan mij lief is. Met als gevolg dat ik er behoorlijk geblutst en gebuild uitzie. Hopelijk zoeken mijn collega's niet te veel achter mijn bont en blauwe benen.
Labels: blauwe plek, pijn, vallen
woensdag, juli 18, 2007
maandag, mei 14, 2007
Zielig
Mijn tong doet nog altijd pijn, mijn werkje is nog steeds niet af en mijn vriendje is iets aan het drinken op de Oude Markt. Blah.
Labels: oude markt, pijn, student, tong, vriendje
Mijn tong doet pijn
En dat is mijn eigen stomme schuld. Ik at namelijk te veel ananas en van te veel ananas eten krijg ik pijn aan mijn tong. En 't is niet dat ik dat niet weet of zo, maar telkens laat ik mij verleiden: nog één stukje, oei mijn tong begint al een beetje te tintelen, ach nog één stukje, dat zal het verschil niet maken. En nu voelt mijn tong aan alsof ze in brand staat en het bloedt zelfs een beetje. Berouw komt na de zonde.
woensdag, maart 07, 2007
maandag, november 06, 2006
Kwetsbaar leven
Een goeie vriendin heeft me net gezegd dat haar vader een ongeval heeft gehad. Met de fiets. Een onvoorzichtige bestuurder die zijn deur open deed en niet gezien had dat haar vader eraan kwam. Slecht neergekomen op zijn hoofd. Hij is nu in kritieke toestand. De man was net iets meer dan een jaar op pensioen en volop van zijn leven aan het genieten.
Ik heb er kippenvel van. Ik weet zo goed wat mijn vriendin en haar moeder en zussen nu meemaken. Het eindeloze wachten in het ziekenhuis. Het hopen en vrezen tegelijkertijd. De onzekerheid. De verschrikkelijk deprimerende sfeer die in zo'n ziekenhuis hangt. De onmacht. Wachten, wachten, wachten.
Ik hoop dat hij het haalt. Ik hoop het echt. Maar als de schade in zijn hersenen te erg is, dan hoop ik dat zijn strijd niet te lang duurt.
Het leven is zo kwetsbaar. We moeten er het beste van maken, want je weet nooit wanneer het gedaan is.
Ik heb er kippenvel van. Ik weet zo goed wat mijn vriendin en haar moeder en zussen nu meemaken. Het eindeloze wachten in het ziekenhuis. Het hopen en vrezen tegelijkertijd. De onzekerheid. De verschrikkelijk deprimerende sfeer die in zo'n ziekenhuis hangt. De onmacht. Wachten, wachten, wachten.
Ik hoop dat hij het haalt. Ik hoop het echt. Maar als de schade in zijn hersenen te erg is, dan hoop ik dat zijn strijd niet te lang duurt.
Het leven is zo kwetsbaar. We moeten er het beste van maken, want je weet nooit wanneer het gedaan is.
Labels: dood, ongeluk, pijn, verdriet, vriendschap, ziekenhuis



