Begrafenissen zijn niet leuk

Maar dat wist u waarschijnlijk al. Zaterdagochtend ben ik naar de begrafenis van de vader van mijn vriendin geweest. Ik was eerst niet van plan om er iets over te schrijven, want de laatste tijd staan er nogal veel zwaarmoedige berichtjes op deze blog. Maar leven en dood zijn nu eenmaal twee kanten van dezelfde medaille, onlosmakelijk met elkaar verbonden.

We zijn dus naar de begrafenis geweest. De kerk zat afgeladen vol. Er bleef geen stoel leeg. De mis heeft mij, als ongelovige ketter, zeer ontroerd. Zo'n afscheidsritueel, die plechtige manier om afscheid te nemen van een mens, ik denk dat het niemand koud laat. Vooral op de momenten dat zijn vier dochters aan het woord kwamen, kreeg ik het even moeilijk. Heel triest, maar ergens toch ook mooi. Verdrietig mooi. Ik denk dat de dochters en de mama die nu zonder hun rots in de branding verder moeten, zich door veel mensen gesteund voelden in deze moeilijke tijd.

Na de begrafenis zijn we met de aanwezige vrienden nog iets gaan drinken op de gezondheid van de overledene. Op een mooi leven dat veel te vroeg geëindigd is. En mijn leven, tja, dat ging gewoon verder.

Begrafenis

Begrafenissen. Niemand gaat er graag naartoe. Niemand wordt graag geconfronteerd met de dood. Toch denk ik dat het goed is een soort van ritueel te hebben om afscheid te nemen van een geliefd persoon. Een moment waarop iedereen samen komt om even stil te staan bij een leven dat plots veel te ruw is afgebroken. Een leven dat nog zoveel moois in petto had.

Vandaag werd de vader van mijn vorige vriend begraven. De kerk zat stampvol. De man was tandarts in een onooglijk klein dorpje en had jaren in het verenigingsleven meegedraaid. Ik denk dat ongeveer het ganse dorp in de kerk was.

Het was een mooie mis. De lector was een goeie vriendin van de overledene en dat gaf de viering een persoonlijke toets. Ik heb veel bewondering voor de kracht die de twee zonen van de overledenen vonden om een stukje voor te lezen. Bij het groeten (wat in West-Vlaanderen ná de mis gebeurt), kromp mijn hart ineen toen ik de tranen in de ogen van mijn ex-vriend zag. Het verdriet in de ogen van zijn moeder en broer, het liet me niet onberoerd.

Toch was de relatie tussen zonen en vader niet altijd even goed. De vader was streng en recht door zee. En veeleisend voor zijn zonen. Té veeleisend, vond ik persoonlijk. Wat maakt het uit welk diploma je kinderen hebben, als ze maar gelukkig zijn. Hij legde zoveel druk op hun schouders dat ze het soms moeilijk hadden dit te kunnen dragen. Gelukkig zijn ze allebei op hun pootjes terecht gekomen. Ik ben blij dat ook dit, zij het zijdelings, in de mis vermeld werd.

Het is goed dat mijn vriend en ik naar de begrafenis geweest zijn, zelfs al moesten we er helemaal voor naar West-Vlaanderen rijden en zaten we even in de cipiersfile. Zelfs al hebben we er ons mondeling examen Italiaans voor moeten verzet (gelukkig hebben we een superlieve juffrouw van Italiaans). Ik denk dat het belangrijk is dat je op zulke momenten het verdriet van je vrienden kan delen. Hopelijk heeft mijn ex-vriend iets gehad aan de talrijke opkomst van zijn vrienden. Ik denk het wel.

Zo

De eerste werkweek van 2006 zit er weer op. En het was een werkweek in slow motion. Om het nieuwe jaar op gepaste wijze in te zetten, zijn we maandag begonnen met een receptie, gevolgd door een uitgebreid etentje met de ganse dienst. Woensdagvoormiddag ben ik samen met wat collega's naar de begrafenis van de moeder van onze secretaresse geweest. Een goeie secretaresse is goud waard, dus vond ik het belangrijk haar mijn steun te betuigen door naar de begrafenis te gaan.

En de rest van de week was iedereen duidelijk nog het overdadige eten van de feestdagen aan het verteren. Veel mensen die nog verlof hadden of 's middags een lange middagpauze namen om te gaan kijken of er geen koopjes vielen te doen in de solden. Alles op het gemakske.

Alleen vandaag scheen iedereen plots wakker geschoten te zijn en landde er toch wat werk op mijn bureau. Natuurlijk net op een vrijdag. Oh well. Volgende week kan ik wat recuperen van deze zware eerste werkweek, want dan zit ik een weekje thuis met blokverlof (hum).

De dood

Net het nieuws gekregen dat een collega overleden is. Nu, dit nieuws komt niet echt onverwacht. De man in kwestie sukkelde al jaren met een slechte gezondheid, had al een niertransplantatie ondergaan en moest regelmatig een nierdialyse laten doen omdat zijn getransplanteerde nier er de brui begon aan te geven. Hij zag er echt wel slecht uit. Vel over been, wallen onder de ogen. Hij was ook heel vaak afwezig van het werk.

Maar toch had ik het niet verwacht. De laatste keer dat ik hem gesproken heb, was na de begrafenis van de moeder van een andere collega. Hij was toen zo vriendelijk om mij een lift naar het werk te geven en praatte honderuit over zijn hondje Barry. Het klinkt cliché, maar dat hondje was ongeveer het enige wat hij nog had op de wereld. Zijn moeder was enkele jaren geleden overleden, met de rest van zijn familie lag hij overhoop en een relatie had hij niet.

Het doet me pijn te weten dat hij in het ziekenhuis moederziel alleen gestorven is, zonder vrienden of familie. Ik denk dat zijn collega's zowat de enige mensen waren met wie hij nog contact had. Hij heeft ongetwijfeld veel afgezien de laatste week en misschien had hij gewoon geen zin meer om nog maar eens te vechten. Maar wie zal er nu voor zijn Barry beest zorgen?